Gorce i Gorczański Park Narodowy

 

 

Gorce są najbardziej reprezentatywną grupą górską na obszarze Beskidów Zachodnich. Zajmują około 530 kilometrów kwadratowych; graniczą od północy z Beskidem Wyspowym, od wschodu z Beskidem Sądeckim, na południu ze Spiszem i Kotliną Orawsko-Nowotarską, zaś na zachodzie z Pasmem Podhalańskim. Gorce dzięki pięknym krajobrazom i charakterystycznemu układowi grzbietów z polanami, umożliwiają uprawianie zarówno turystyki pieszej, jak i narciarstwa.

Gorczański Park Narodowy istniejący od 1981 roku jest drugim w polsce pod względem procentowego udziału rezerwatów ścisłych. Obszary te stanowią enklawę dla wielu gatunków praków, dzięki czemu obszary Gorczańskiego Parku Narodowego wraz z otuliną weszły w sieć Natura 2000 najpierw jako Obszar Specjalnej Ochrony Ptaków "Gorce" na powierzchni 6824.9 ha (Dyrektywa Ptasia), a następnie jako Specjalny Obszar Ochrony Siedlisk (Dyrektywa Siedliskowa) pod nazwą "Ostoja Gorczańska", na powierzchni niemal 18 000 ha.

Ważniejsze szczyty: masyw Turbacza (1311 m n.p.m.) stanowi centrum rozrogu Gorców. Najdłuższe ramiono skierowane jest na wschód, ze szczytami Jaworzyną (1288 m n.p.m.) i Gorcem (1228 m n.p.m.), kończące się w Szczawie. Długim ale osobnym pasmem przedzielonym przełęczą Knurowską (846 m n.p.m.), jest Pasmo Lubania ze szczytem 1211m n.p.m. kończące się w Krościenku nad Dunajcem. Na północny od przełęczy Borek (1009 m n.p.m.) leży Kudłoń (1274 m n.p.m.) z którego rozciągają się najpiękniejsze pnoramy na Gorce, wzbogacone na widnokręgu Tatrami.

 

Gorce o różnej porze roku, Fot. Mucha M.